PRAAGSE KLEINE LYUDEN door JAN NERUDA, vertaald en van een nawoord voorzien door KEES MERCKS.
De Kleine Zijde (Malá Strana) is een schilderachtige wijk in Praag, gelegen tussen de Moldau en de Burcht, een wijk met een gesloten karakter: destijds werden nieuwkomers er met de nek aangekeken. De ik-figuur, een jonge kandidaat-advocaat, heeft in die wijk een kamer gehuurd om zich inalle rust voor te bereiden op zijn examens: dat lukt natuurlijk niet. In fragmentarische, dagboekachtige ontboezemingen doet hij verslag van zijn belevenissen en van het wel en wee van zijn buren, de ‘kleine luyden’ uit de titel. Het gebruik van uitroeptekens, vraagtekens en puntjes geeft zijn beschrijvingen een grote levendigheid, waardoor de lezer alle opgewonden gemoedstoestanden van de ik-figuur meebeleeft door diens ogen en hart.
JAN NERUDA [1834-1891] is een van de klassieke Tsjechische schrijvers van de negentiende eeuw. Hij werd niet alleen bekend als dichter, maar vooral ook door zijn verhalen uit de bundel ‘Kleinezijdse verhalen’, waarvan het verhaal ‘Praagse kleine luyden’ uit 1877 door de verrassend moderne verteltrant en fragmentarische structuur het meest modernistisch is. Aan een roman heeft Neruda zich nooit gewaagd; hij was typisch een meester van de korte vorm: het verhaal, de column, het journalistieke verslag en genoot – in een tijdperk waarin Tsjechoslowakije nog deel uitmaakte van de Oostenrijks-Hongaarse monarchie – grote populariteit onder de Tsjechische lezers; hij wordt gezien als een belangrijk voorvechter van de Tsjechische taal en literatuur.
Uit respect voor deze Tsjechische grootmeester van het korte verhaal koos de Chileense dichter Pablo Neruda zijn – voor hem Spaans klinkende – achternaam als pseudoniem.
