Gedichten die kantelen van een glimlach naar een traan, langs de melancholie van mensen die weggingen en het licht vergaten uit te doen. Toch blijft de hoop: het eeuwige scheurtje in de realiteit.
Ellen Lanckman houdt niet van taal. De woorden in haar verzen kiest ze weliswaar met haarscherpe precisie. Haar wendingen zijn verrassend, steeds met een hoekje af, verfrissend. Maar ook: solide. Alsof ze er altijd hebben gestaan, onwrikbaar als kolommen onder haar poëzie. Fundamenten van haar ziel. Dat komt door…
