In de weken na de onverwachtse dood van haar zestienjarige dochter Camille begint Sophie Daull te schrijven om haar kind niet te vergeten. Haar eerlijke, open en altijd vrolijke blik, haar driftbuien, onzekerheden, ruzies en lachbuien die niet op leken te houden.
Sophie schrijft om al die momenten opnieuw te beleven en dagelijks nog een paar uur door te kunnen brengen met haar veel te jong weggenomen dochter.
Maar meer nog beschrijft Daull de plotselinge leegte. Het afscheid moeten nemen, het op de hoogte s…
